Smart Award Nominee

Dementie door een virtuele bril

Hoe ervaart iemand dementie? 4 virtualrealityvideo’s dompelen de studenten van HIVSET Turnhout onder in een voor hen onbekende wereld. Het vormingscentrum wil zo de empathie en het leereffect vergroten.

Studenten verpleegkunde of zorgkundige/verzorgende die in de schoenen van de patiënt kunnen staan, beseffen nog meer welke zorg mensen met dementie nodig hebben. Daarom laten HIVSET en zijn zorg-ethisch lab deSpiegeling studenten zoveel mogelijk ervaren wat het is om zorgafhankelijk te zijn.

Maar hoe pak je dat aan voor dementie? Want de menselijke geest kun je niet uitschakelen. HIVSET wilde de beleving van dementie zo intens mogelijk maken. De keuze viel op virtual reality. Met de steun van Provincie Antwerpen maakte het vormingscentrum 4 video’s.

Studenten vinden de filmpjes erg confronterend. Een gedroomde leeropportuniteit
Els Miechielsen, opleidingsverantwoordelijke geriatrie HIVSET

“Els Miechielsen, opleidingsverantwoordelijke geriatrie van HIVSET, en Anne Mateusen, expert dementie van het woonzorgcentrum Onze-Lieve-Vrouw OCMW Beerse zetten er samen hun schouders onder”, vertelt Geert Froyen, projectmedewerker bij het Vormingscentrum HIVSET en coördinator van de training dementie en communicatie, waaronder dit project valt.

De 4 video’s brengen in evenveel scenario’s de wereld van mensen met dementie tot leven: van de beginfase thuis tot vergevorderde dementie in een woonzorgcentrum, vanuit het standpunt van een man en een vrouw. Els Miechielsen en Anne Mateusen hielden de pen vast, mee geïnspireerd door andere specialisten op het terrein: uit de woon- en thuiszorg, het dementie-expertisecentrum Tandem, de Alzheimerliga en deSpiegeling.

Ervaringsgericht leren

“Met beperkte middelen en massa’s belangeloze inzet trok de ploeg naar het woonzorgcentrum en de serviceflats van het OCMW voor de opnames”, herinnert Anne Mateusen zich. “Er is een scène in de leefzaal, waar een man met dementie hartelijk begroet wordt door een vrouw die hij niet herkent. Ze haalt een fotoalbum boven. Plots herkent hij een foto, maar hij begrijpt niet hoe die vrouw eraan geraakt is. Hij beseft niet meer dat het zijn dochter is. We tonen ook de situatie van een vrouw die thuiskomt van de markt met een zakje stroopwafels. Als ze de keukenkast opentrekt, merkt ze dat er een voorraad ligt voor een hele winter. Haar dochter spreekt haar vol onbegrip toe. De pijnlijke beginfase van de ziekte.”

Elke film duurt een tiental minuten. Het is een ideale opstap om de kennis van de studenten te verdiepen, beseft Els Miechielsen. “Ze vinden de filmpjes erg confronterend en zitten met veel vragen. Dit is ervaringsgericht onderwijs in actie.”

Els Miechielsen droomt hardop van de volgende stap. “We willen de filmpjes interactief maken. Zo ervaren leerlingen ook de impact van hun handeling of houding op de patiënt. Maar dat is toekomstmuziek. Tenzij we morgen een geldschieter vinden.”