Smart Award Nominee

Slim onderwijs voor whizzkids, kunstenaars en designers

In het Antwerpse FabLab+ frezen, printen en lasersnijden jongeren er lustig op los. Soms wordt er gevloekt als het fout gaat. Maar dat is niet erg. Want door te experimenteren creëer je een broedplaats voor technisch talent en innovatieve denkers.

“Wij draaien het leerproces om”, beaamt projectleider Yves Molenaers. “Eerst schieten, dan richten. Dat is het concept van FabLab+, een initiatief van het Stedelijk Onderwijs Antwerpen. Wij laten scholen en buurtbewoners gratis experimenteren met 3D-printers, robotica en lasersnijders. Alleen de grondstoffen moeten ze betalen. Net door fouten te maken, krijgen jongeren meer inzicht: waarom liep het fout, hoe moet ik bijsturen? Dat prikkelt hun oplossingsgericht denken en nieuwsgierigheid.”

Wij laten scholen en buurtbewoners gratis experimenteren met 3D-printers, robotica en lasersnijders
Yves Molenaers, projectleider FabLab+

En net daar gaat FabLab+ over: jongeren competenties van de 21ste eeuw aanleren, technologie en techniek sexy maken. Ook bij meisjes en allochtone jongeren, want daar is het perceptieprobleem nog een pak groter. “We richten ons vooral op 10- tot 14-jarigen die voor een studiekeuze staan”, verduidelijkt Yves Molenaers. “Overal kampen Antwerpse scholen met een nijpend capaciteitstekort, maar op technische scholen zijn nog te veel banken leeg. Terwijl de privésector smeekt om technisch geschoolden.”

Camera’s en kermisattracties

Het FabLab+ blijkt een schot in de roos. Scholen uit alle netten en richtingen staan in de rij. En ook op dinsdagen, als het lab openstaat voor de buurtbewoners, krijgt het een 40-tal bezoekers over de vloer. “Mijn marketingbudget moet ik niet aanspreken”, lacht Yves Molenaers tevreden. “We zijn al volgeboekt voor het hele jaar.”

Wie komt er eigenlijk over de vloer bij FabLab+? Bollebozen en verstrooide professors in spe? “Zeker”, antwoordt de projectleider, “maar het publiek is opvallend heterogeen. We zien hier nerds en whizzkids, maar evengoed kunstenaars, designers en knutselaars. Je houdt het niet voor mogelijk wat hier allemaal gefabriceerd wordt. Handtassen, brillen en meubels. Useless boxes, een camera obscura en een perpetuum mobile. Laatst ging er zelfs iemand met een lattenbodem naar huis.”

 

Scholen zien het vaak groter. “Vorig jaar staken klassen heuse kermisattracties op schaal in elkaar. Dit jaar zie ik weefgetouwen en gezelschapspelen passeren. De leerlingen vinden het leuk dat hun creatie ook na het project nog een leven leidt. Hun zelfgemaakte schaakspel staat nu in de avondstudie.”

Mooie toekomst voor slim onderwijs

Dit slim onderwijs, gericht op zelfstandig leren en competenties, heeft volgens Yves Molenaers een mooie toekomst. Het prijskaartje van zulke projecten – robots en state-of-the-artmachines zijn nu eenmaal niet goedkoop – stimuleert bovendien het sharing-aspect. “Het project deint snel uit. Ondertussen is het Incubator-project opgestart, dat diverse profielen samenbrengt. De hippe designer kan er terecht voor een businessplan, of het technisch genie vindt er een passend design voor zijn ingenieuze oplossing. Die kruisbestuiving gaat nog voor vuurwerk zorgen.”